İnsanın kendi huzurunu nasıl sabote ettiğini anlatan bu dingin ve haklı tespit, "aşırı düşünme" (overthinking) hastalığını eleştirir. Hayatın temel kuralları aslında çok nettir; çalışmak, sevmek, dinlenmek ve ölmek. Ancak insan zihni bu basitlikle tatmin olmaz. Şüphe duyarak, dedikodu yaparak, olmayan sorunları ("durgun suları") deşerek kendi kendine krizler ve dramlar yaratır. Yazar, mutsuzluğun çoğunlukla dışsal felaketlerden değil, insanın o gereksiz "kurcalama" huyundan, kendi yarattığı o suni fırtınalardan ("her şeyi berbat etmesinden") kaynaklandığını bilgece bir sükûnetle hatırlatıyor.