Bir beyefendinin ismi, gazetede sadece üç kez geçmeli; doğduğunda, evlendiğinde ve öldüğünde. Bu klasik ve aristokratik ahlak kuralı, erdemli, vakur ve asil bir yaşamın gösterişten, ucuz şöhretten ve kamusal gürültüden uzak, sessizce yaşanması gerektiğini savunur. Bireyin isminin sadece hayatın en kritik varoluşsal dönemeçlerinde (doğum, evlilik ve ölüm) kamusal alanda duyulması, onun özel yaşamının kutsallığına ve kendi içsel dünyasına duyduğu saygıyı gösterir. Sürekli göz önünde olma, popülerlik arayışı ve narsistik onaylanma hırsı insan ruhunu yozlaştırır. Bu söz, modern çağın teşhirciliğine karşı, mahremiyetin, sadeliğin ve asil bir sessizliğin değerini hatırlatan zamansız bir ahlak kılavuzudur.