Bu söz, kitle hareketlerinin psikolojik ve sosyolojik dinamiklerini derinlemesine analiz eder. İnsanların ortak bir tanrıya veya pozitif bir ideale inanmadan da bir araya gelip büyük hareketler başlatabileceğini belirtir; zira bu hareketler ortak bir hedef, ütopya veya ilerleme arzusu etrafında şekillenebilir. Ancak cümlenin kilit noktası, bir "şeytan"a inanmanın, yani ortak bir düşmana, tehdide veya karşıt güce sahip olmanın, kitleleri birleştirme ve harekete geçirmedeki kritik rolünü vurgulamasıdır.

Bir düşman figürü, ister somut bir kişi, ister bir ideoloji, isterse soyut bir kötülük olsun, insanları ortak bir amaç etrafında kenetler. Bu "şeytan", karmaşık sorunları basitleştirir, kolektif bir kimlik ve mücadele ruhu yaratır. Ona karşı savaşma motivasyonu, bir harekete güçlü bir itici güç sağlar ve kitleleri eyleme geçirmeye, fedakarlık yapmaya ve birliği sürdürmeye teşvik eder. Şeytan inancı olmadan, hareketin ortak bir hedefi ve varoluş nedeni bulanıklaşabilir, bu da dağılmayı ve etkisizleşmeyi beraberinde getirebilir.