
Bizi hiçbir yere götürmeyen acılara alışmıştık, acılarımızın boşluğu büyülemişti bizi. Kendi yaralarımıza bakarken mutluyduk.

Bizi hiçbir yere götürmeyen acılara alışmıştık, acılarımızın boşluğu büyülemişti bizi. Kendi yaralarımıza bakarken mutluyduk.
İnsanın bazen kendi acılarına, melankolisine ve kurban rolüne aşırı alışarak bunlardan gizli bir tatmin duymasını, kurtulmak yerine yaralarıyla yaşamayı tercih etme maraziliğini açıklar.

Hemen şimdi düşünürler konulu bilgi yarışmasına katılın!
Bilgi Yarışmasına Git