Bu etik ve felsefi aforizma, gerçek bir ahlaki olgunluğun ancak toplumun dayattığı ikiyüzlü, kalıplaşmış ve çıkarcı ahlak normlarından sıyrılmakla mümkün olacağını savunur. Birey, kalabalıkların ahlakını sorgulamadan kabul etmek yerine, kendi özgür iradesi ve vicdanıyla evrensel doğruları bulduğunda gerçek erdeme ulaşabilir.