(Ortadoğu coğrafyasına veya çarpık bir kültürel yozlaşmaya dair) ne yazık ki çok doğru ve acı bir sosyolojik tespittir. Medeni ülkelerde nezaket, teşekkür etmek, sıra beklemek veya birinin hakkına saygı duymak bir "erdem ve asalet" göstergesidir. Ancak güce ve kurnazlığa tapan ("işini bilme" kültürünün hâkim olduğu) yozlaşmış toplumlarda; bağırmayan, hakkını kavgayla aramayan, kimsenin önüne geçmeyen kibar insanlar, genellikle toplum tarafından zayıf, ezik veya kolayca kandırılabilecek bir "salak" (ahmak) olarak kodlanır. Yazar, kabalığın güç sayıldığı o zehirli kültürü tek cümlede ifşa eder.