Çevre (habitat) ve arkadaş seçiminin insan zekâsı üzerindeki o mutlak, bulaşıcı etkisini anlatan evrensel bir hayat kuralıdır. İnsanlar, kendi zekâlarının veya ahlaklarının dışarıdan etkilenmeyecek kadar sağlam olduğunu sanırlar. Oysa yazar; sürekli dedikodu yapan, okumayan ve sığ düşünen ("budala") bir arkadaş grubuyla vakit geçiren birinin, yavaş yavaş onların kelimelerini, vizyonsuzluğunu ve alışkanlıklarını kopyalayarak ("düşüp kalkarak") eninde sonunda o vasatlığa (budalalığa) entegre olacağını sarsılmaz bir sosyolojik/psikolojik yasa olarak uyarır.