Tasavvuf felsefesinde (Şakik-i Belhi ile İbrahim Ethem arasındaki meşhur diyalogdan alınma) gerçek ahlakı ve fedakârlığı sorgulayan sarsıcı bir aforizmadır. Sıradan dindarlık; eline nimet geçtiğinde Allah'a teşekkür etmek (şükretmek), yoklukta ise isyan etmeyip beklemektir (sabretmek). Ancak yazar (ve tasavvufi bilge); bu pasif itaatin sadece bir "hayvanın/köpeğin" refleksinden farksız olduğunu, asıl insanüstü (vecd) ahlakının ise; eline nimet/para geçtiğinde onu kendine saklamayıp hemen yoksullara "dağıtmak" (infak etmek), yoklukta ise sadece beklemek değil, o yokluk hali için de "şükretmek" olduğunu o tokat gibi kıyaslamayla hatırlatır.