Bu derin psikolojik analiz, depresyonun veya ruhsal krizlerin (bunalımın) aslında bir çöküş değil, zorunlu bir keşif yolculuğu olduğunu savunur. İnsanlar normal zamanlarda hayatın yüzeyinde yüzer, yüzeysel ilişkiler kurar ve gerçeklerle yüzleşmekten kaçarlar. Ancak bunalım, insanı o güvenli yüzeyden koparıp, kendi zihninin, korkularının, travmalarının ve varoluşunun o karanlık "dibine" doğru hızla çeker. Bu zorunlu dalış çok acı vericidir ama aynı zamanda kişinin kendisiyle en çıplak, en filtresiz şekilde tanıştığı yerdir. Alıntı, kriz anlarının insana sunduğu o sert ama gerekli yüzleşmeyi karanlık bir okyanus metaforuyla anlatıyor.