Platon'un Mağara Alegorisi'ni andıran bu entelektüel manifesto, düşünmenin (felsefenin) sadece akademik bir dal değil, yaşamsal bir kurtuluş aracı olduğunu savunur. Cehalet, insanın doğduğu, hiçbir şeyi sorgulamadığı, dogmalara körü körüne inandığı konforlu bir "bataklıktır". İnsan, kendi kendine soru sormaya, sistemin yalanlarını deşmeye ve "neden" demeye (felsefe yapmaya) başladığı an, o bataklığın çamurundan kurtulur. Yazar, aklını kullanmayan bir ruhun sonsuz bir karanlığa (köleliğe) mahkûm olduğunu; ancak felsefenin o keskin meşalesiyle (hakikatin ışığıyla) insanın kendi varoluşuna onur kazandırabileceğini yüce bir dille ifade ediyor.