Taoist felsefenin (veya Zen Budizminin) o muazzam paradokslarından birini özetleyen bu söz, sahip olma hırsının yıkıcılığını anlatır. İnsan bir şeye (bir kişiye, makama veya paraya) kaybetme korkusuyla çok sıkı sarıldığında, onu boğar, özgürlüğünü kısıtlar ve doğasına aykırı bir baskı yaratır (sıkı tutulan kumun parmaklar arasından akıp gitmesi gibi). Buna karşılık, ihtiraslarını törpüleyen, dünyanın geçiciliğini kabul eden (az isteyen) bir insan, zaten kaybetme korkusunu yenmiş olduğu için dünyanın en zengin, en yenilmez insanı haline gelir (her şeye sahip olur). Söz, bırakabilme sanatının (letting go) gerçek zenginlik olduğunu şiirselce ifade eder.