Türk tarihinin (özellikle Kürşad ayaklanması veya Milli Mücadele dönemi gibi) epik, destansı ve kahramanca ruhunu yansıtan muazzam bir askeri/milli aforizmadır. Konuşan kişi, sayısal üstünlüğün (orduların büyüklüğünün) gerçek bir inanç karşısında hiçbir değeri olmadığını söyler. Düşman ne kadar kalabalık (çok) olursa olsun yüreklerine korku girmemiştir. Düşmanın onları sarmasını bir "ocak" (kuşatma) olarak görürken, kendilerini de o ocağı yakan ve yok eden asıl "ateş" olarak tanımlar. Sayıca az ama ruhen yenilmez olan o destansı cesaretin kusursuz bir özetidir.