Türk siyasi tarihinin en kritik kırılma noktasını özetleyen bu keskin tespit, Cumhuriyet'in neden önceki devrim çabalarından daha kalıcı ve halkçı olduğunu açıklar. Osmanlı dönemindeki Tanzimat veya Meşrutiyet gibi modernleşme çabaları, padişahın ve İstanbul'daki (payitaht) elit aydınların kendi aralarında verdikleri, saraydan halka doğru inen üsttenci (tepeden inme) reformlardır. Ancak Cumhuriyet (ve Kurtuluş Savaşı), doğrudan işgale uğramış, yoksul ve bağrı yanık Anadolu halkının bağrından (tabandan) çıkmış; meclisiyle, ordusuyla ve iradesiyle doğrudan "Anadolu'nun" kendi kaderine el koymasıdır. Söz, Cumhuriyet'i gerçek bir halk devrimi yapan o köksel farkı mükemmel özetler.