Bu çarpıcı ve sınıf bilinciyle yoğrulmuş replik, psikolojik acıların ve varoluşsal krizlerin bile sınıfsal bir boyutu olduğunu iddia ediyor. Yaşamak için her gün mücadele etmek, çalışmak ve hayatta kalmak zorunda olan alt veya işçi sınıfı için, durup ruhsal dünyasını dinlemek, hayatın anlamını sorgulamak veya depresyona teslim olmak bir "lüks" olarak görülür. Açlık, kira derdi veya çocukların geleceği gibi somut ve yakıcı dertler, soyut ruhsal krizleri gölgede bırakır. Söz, depresyonu küçümsemekten ziyade, yoksulluğun ve hayatta kalma mücadelesinin insana zayıf düşme hakkı bile tanımadığını acı bir gerçeklikle yüzümüze vuruyor.