Bu söz, insan arzusunun paradoksal doğasını ve tatmin arayışının felsefi çıkmazını gözler önüne seriyor. İlk felaket olan arzunun gerçekleşmemesi, insanı sürekli bir eksiklik ve hasret duygusuyla baş başa bırakarak melankoliye sürükler. Ancak asıl trajik olan ikinci felakettir; yani arzulanan şeye ulaşılması.

Schopenhauer’ın yaşam sarkacı teorisinde olduğu gibi, insan zihni ulaştığı hedefin büyüsünü hızla yitirir ve ulaşılan doyum, yerini derin bir boşluğa ve can sıkıntısına bırakır. Psikolojik açıdan bakıldığında, insanı hayatta tutan şey hedefin kendisi değil, ona giden yoldaki arzulama eylemidir. Dolayısıyla bu aforizma, mutluluğun nesnelere sahip olmakta değil, arzunun dinamik sürecinde gizli olduğunu fısıldarken, insanın kendi beklentilerinin esiri olduğu gerçeğini yüzümüze vuruyor.