Bu söz, ilahi olanın değişmez özü ile insan elinden çıkanın geçici ve değişken yapısı arasındaki hayati ayrımı ortaya koymaktadır. Yaratıcı tarafından vazedilen din, evrensel ve zamansız ilkeler barındırırken; dini kültür, insanoğlunun bu ilkeleri kendi coğrafyası, tarihi ve psikolojik ihtiyaçları doğrultusunda yorumlama biçimidir. Felsefi açıdan bu ayrım, mutlak hakikat ile görece beşeri yorumların birbirine karıştırılmaması gerektiği uyarısını taşır. İnsan, kendi ürettiği gelenekleri kutsallaştırma eğilimindedir.

Psikolojik boyutta ise bu aforizma, bireyin inancını toplumsal alışkanlıklardan arındırarak daha duru, sorgulayıcı ve özgür bir maneviyat geliştirmesine kapı aralar. Kültürü dinin kendisi sanmak insanı şekilciliğe ve taassuba hapsederken, bu ayrımı yapabilmek zihni ve kalbi özgürleştirerek inancın asıl amacı olan evrensel ahlaka ulaştırır.