Bu söz, otoriter yönetimlerin sadece toplumsal düzeni ve özgürlükleri değil, aynı zamanda insan zihninin en temel işlevi olan düşünme yetisini de nasıl tahrip ettiğini felsefi bir derinlikle gözler önüne seriyor. Diktatörlükler, varlıklarını sürdürebilmek için sorgulamayan, biat eden ve tek tipleştirilmiş bir kitleye ihtiyaç duyar. Baskı ve şiddet fiziksel dünyayı sınırlandırırken, asıl büyük yıkım zihinsel alanda gerçekleşir. Bireyler, hayatta kalma dürtüsüyle sorgulamaktan vazgeçtikçe, entelektüel tembellik ve cehalet adeta sistemli birer erdem gibi topluma dayatılır.

Dietrich Bonhoeffer’in de vurguladığı gibi, kötülükten daha tehlikeli olan bu örgütlü aptallık, bireyin kendi aklını kullanma iradesini sisteme teslim etmesiyle yaygınlaşır. Gerçeğin yerini propagandanın, bilginin yerini ise körü körüne inancın aldığı bu iklimde, sorgulama yeteneğini yitirmiş kitleler diktatörlüğün en güçlü yakıtı haline gelir. Dolayısıyla en büyük tehlike fiziksel baskı değil, toplumun kolektif olarak düşünme yetisini kaybetmesidir.