Varoluşçu felsefenin ve edebiyatın temel taşlarından biri olan bu sarsıcı aforizma, sınırlılığın yarattığı değeri anlatır. Eğer insan ölümsüz olsaydı; zamanın, aşkın, gençliğin veya başarının hiçbir aciliyeti ve değeri kalmazdı. Sonsuz bir zaman diliminde her şey ertelenebilir ve her duygu sıradanlaşırdı. Ancak "ölüm" gerçeği (kum saatinin sürekli akması), her saniyeyi, sevdiğimiz insanlarla geçirdiğimiz her anı ve aldığımız her nefesi eşsiz ve tekrar edilemez (paha biçilemez) bir mucizeye dönüştürür. Yazar, ölümün hayatın düşmanı değil, aslında onu değerli kılan (anlamlandıran) en büyük mimar olduğunu savunuyor.