İlahiyatın, tasavvufun ve aydınlanmanın en büyük düşmanı olan "din istismarcılarını" (tarikat liderlerini, sahte şeyhleri veya siyasal dincileri) ifşa eden çok sert bir felsefi kuraldır. Şeytanın insanları yoldan çıkarmak için kötü şeyler (hırsızlık, zina) teklif etmesine gerek yoktur; çünkü bu çok barizdir. Şeytanın asıl büyük zaferi, insanları "din ve Tanrı" adını kullanarak sömüren, onlara cennet tapusu satan ve dini kendi çıkarları için kullanan (din tüccarları) aracılığıyla kitleleri zehirlemektir. Yazar, en büyük kötülüğün dinin karşısından değil, tam da "dinin içinden" (sahtekârlar vasıtasıyla) geldiğini korkusuzca haykırıyor.