Bu bilimsel ve felsefi gerçeklik, insan aklının yarattığı ahlaki kavramların (iyi ve kötü) evrensel düzlemde hiçbir karşılığının olmadığını vurguluyor. Bizler bir depremi, seli veya vahşi bir hayvanın avlanmasını "kötü" veya "acımasız" olarak nitelendirebiliriz. Ancak doğanın bir vicdanı, bir tarafı veya bir ahlak mahkemesi yoktur. O sadece fizik, biyoloji ve ekosistem kurallarına göre işler; bozulan bir yapıyı onarır veya zayıf olanı eler. Bu alıntı, insanın evrene kendi duygusal filtrelerinden bakarak yanıldığını; kozmik düzenin sadece acımasız, tarafsız ve mutlak bir "denge" arayışından ibaret olduğunu çok net bir dille ifade ediyor.