(Mark Twain'e ait olan, yalanın pragmatik (faydacı) ve psikolojik yükünü anlatan efsanevi bir aforizmadır). Yalan söylemenin aslında çok yorucu ve (zihinsel) bir mesai gerektirdiğini mizahi bir dille açıklar. Bir insan yalan söylediğinde, o kurguyu bozmamak, kime ne anlattığını karıştırmamak için o yalanı aklında tutmak (hatırlamak) ve sürekli yeni yalanlar üretmek zorundadır; bu büyük bir yüktür. Ancak dürüst bir insanın böyle bir hafıza sorununa (hiçbir şeyi) veya strese ihtiyacı yoktur, çünkü gerçek hep tektir ve sabittir. Dürüstlük, beyni özgürleştirir.