Çaresizliğin aslında dış koşulların zorluğundan değil, insanın elindeki "umut veya inanç" eksikliğinden kaynaklandığını anlatan muazzam bir psikolojik metafordur. Bir kriz anında (iflas, ayrılık, hastalık) insan o sorunu (kuyuyu) dipsiz bir felaket zanneder. Oysa sorun o kadar da çözümsüz değildir. Asıl tehlike; insanın o sorundan çıkmak için tutunduğu sabrının, iradesinin, dostlarının desteğinin veya hayata olan inancının ("ipinin") o kuyudan çıkmaya yetmeyecek kadar zayıf (kısa) olmasıdır. Yazar, kurtuluşun dışarıdaki şartlarda değil, içerideki irade ipinin uzunluğunda olduğunu hüzünle vurgular.