Bu kışkırtıcı, eğitim karşıtı (ya da dogmatik eğitime karşı) ve özgürlükçü tespit, zekânın ve bireyselliğin kalıplara nasıl isyan ettiğini anlatır. Geleneksel eğitim sistemleri ("medrese" veya ezberci okullar), genellikle itaati, sorgulamamayı ve tek tip düşünmeyi dayatır. Bu sisteme kolayca uyum sağlayanlar, genellikle hayal gücü olmayan, itaatkâr çocuklardır. Ancak zeki, sorgulayan, yaratıcı ve ruhu özgür olan (en iyi) çocuklar, bu boğucu ve dogmatik yapıya (medreseye) doğaları gereği sığamaz, bu düzenden sıkılır ve ondan nefret ederler. Söz, itaatsizliğin ve okuldan nefretin aslında yüksek bir potansiyelin belirtisi olabileceğini zekice savunur.