Bu bilgece atasözü, gerçek bir empatinin ve anlamanın ancak benzer acılardan geçmiş, aynı hayal kırıklıklarını ve yenilgileri tatmış insanlar arasında kurulabileceğini vurgular. Dışarıdan verilen tavsiyeler boş kalır; ruhsal bir yarayı en iyi saracak olan, o yaranın sızısını kendi bedeninde ve kalbinde hissetmiş olanlardır.