Hapishane hayatının ve suç dünyasının insanın zihnine vurduğu o silinmez damgayı (kurumsal deformasyonu) anlatan karanlık bir tespittir. Bir insan cezasını çekip hapisten fiziksel olarak çıkabilir ("eski" mahkûm olabilir). Ancak o duvarların ardında öğrendiği şiddet, hissettiği güvensizlik, toplumdan yediği dışlanmışlık ve ruhuna kazınan o travma asla silinmez. Kişi bedenen özgür olsa bile, zihnen hayatının sonuna kadar o parmaklıkların ardında yaşamaya, hayata bir "mahkûm" gibi bakmaya devam eder. Söz, ceza infaz sisteminin insanı düzeltmediğini, onu kalıcı olarak sakatladığını acı bir şekilde ifade ediyor.