Bu söz, insanın kendi kaderini çizme gücünü ve sorumluluğunu felsefi bir derinlikle ele alır. Varoluşçu felsefenin insanın kendi tercihlerinden ibaret olduğu yönündeki kabulüyle örtüşen bu yaklaşım, geçmişi sadece yaşanmış bir anılar yığını olmaktan çıkarıp yarının yapı taşları haline getirir. Zamanın doğrusal akışında her seçim, varoluşsal birer tuğla gibi üst üste yığılarak gelecekteki benliğimizi inşa eder.

Psikolojik açıdan bakıldığında, geçmişte verdiğimiz her karar zihnimizde yeni patikalar açar, alışkanlıklarımızı ve dolayısıyla karakterimizi şekillendirir. Mimar metaforu burada son derece güçlüdür; çünkü gelecek, tesadüflerin rüzgarıyla savrulan bir yaprak değil, geçmişteki irademizle harcını kardığımız somut bir yapıdır. İnsan, kendi hayatının hem projesini çizen tasarımcısı hem de o binayı inşa eden ustasıdır. Bugün yaşadığımız gerçeklik, dün yaptığımız seçimlerin sessiz birer yankısıdır.