Kibre, sonradan görmeliğe ve içi boş egolara yöneltilmiş bu psikolojik eleştiri, gerçek otoritenin ve saygınlığın sessiz doğasını anlatır. Bilgisiyle, servetiyle veya karakteriyle gerçekten "dolu" olan bir insan, varlığını etrafındakilere kanıtlama ihtiyacı hissetmez; onun aurası ve eylemleri zaten kendiliğinden konuşur. Sürekli markalarla, yüksek sesle, abartılı pozlarla veya sahip olduklarını başkalarının gözüne sokarak (gösteriş yaparak) var olmaya çalışanlar, aslında içten içe kendi yetersizliklerini ve değersizlik duygularını örtmeye çalışıyorlardır. Bu alıntı, gösterişin aslında çok lüks bir ambalaja sarılmış bir aşağılık kompleksi olduğunu zekice ifşa ediyor.