Bu harika metafor, insanın dışsal kaynaklara (para, makam, güvendiği insanlar veya konfor alanına) değil, kendi içsel yeteneklerine ve özgüvenine (kanatlarına) güvenmesi gerektiğini anlatır. Hayatta tutunduğumuz dallar (imkanlar) kırılabilir veya yok olabilir; ancak kendi ayakları üzerinde durabilen, sorun çözme yeteneğine sahip olan insan, bu düşüşten yara almadan uçarak yeni bir yola devam edebilir. Kendi gücüne inancın en güzel özetidir.