Bu söz, insan psikolojisinin derin ve paradoksal bir yönünü ortaya koyar. Kendilerinden tiksinenler, içlerindeki bu yoğun olumsuz duyguyu bastırmak veya gizlemek için genellikle dışarıya karşı bir gurur ve üstünlük maskesi takınırlar. Bu gurur, gerçek bir özgüvenin değil, tam aksine, kişinin kendi yetersizlik ve kusurlarını telafi etmeye yönelik bir savunma mekanizmasının ürünüdür.

Aslında, kişi kendinden ne kadar nefret ederse, bu tiksintinin acısıyla başa çıkmak için o kadar ulaşılmaz, eleştirel veya kibirli bir duruş sergileyebilir. Bu, bir yandan başkalarının eleştirilerinden korunma aracı olurken, diğer yandan da kendi iç dünyalarındaki kaosu dışarıya karşı bir düzen ve güç imajıyla dengelemeye çalışmaktır. Dolayısıyla, bu "gurur", kırılgan bir egonun kendini koruma çabasıdır.