Bu söz, güven kavramının yalnızca tek taraflı bir beklenti olmadığını, aksine iki farklı ama birbirini tamamlayan niteliğin eşzamanlı varlığını gerektiren derin bir etkileşim olduğunu vurgular. Bir yandan, karşıdaki kişinin dürüstlük, tutarlılık ve sorumluluk gibi 'güvenilir' özelliklere sahip olması esastır; bu, güvenin nesnel zeminini oluşturur. Ancak bu tek başına yeterli değildir.

Diğer yandan, güveni verecek olan bireyin de geçmiş deneyimlerin yarattığı bariyerleri aşabilen, kırılganlığı göze alabilen ve empati kurabilen, yani 'güven duyabilen' bir ruha sahip olması gerekir. Bu söz, güvenin hem dışsal bir nitelikler bütünü hem de içsel bir kapasite meselesi olduğunu, bu iki unsur bir araya geldiğinde gerçek ve sağlam bir bağın kurulabileceğini psikolojik ve felsefi bir derinlikle ortaya koyar.