Ziya Gökalp'in "Lisan" adlı şiirinden alınan bu dizeler, dilin bir milletin kimliği ve aydınlığı olduğunu vurgular. İnsanın kendi anadili, onun dünyayı anlama biçimi ve ruhunun evidir (gündüz); yabancı diller veya kültürel asimilasyon ise ruhu yabancılaştıran bir karanlıktır (gece). Aynı zamanda, Türkçenin o dönemki edebi ve estetik zirvesi olarak İstanbul ağzının zarafetine ve sadeliğine duyulan hayranlığı dile getirir.