Bu söz, halk türkülerinin insanlık için evrensel bir şifa ve kültürel bir bağlayıcı olduğunu vurgular. Halk türküleri, insanlığın ortak hafızasını, sevinçlerini, hüzünlerini ve yaşam deneyimlerini damıtan, otantik ve samimi anlatılardır. Onların "iyi" olması, barındırdıkları saf insani duyguları, etik değerleri ve toplumsal bilgelikleri ifade ederken; "sağaltıcı" yönleri ise dinleyeni veya söyleyeni duygusal olarak rahatlatma, aidiyet hissi verme ve bireysel acıları kolektif bir teselliye dönüştürme gücünden gelir.

Yeryüzünün hemen her yerinde bulunmaları ise türkülerin sadece belirli bir coğrafyaya veya kültüre özgü olmadığını, aksine insan ruhunun ortak bir ihtiyacına, yani kendini ifade etme, paylaşma ve ortak bir ritimle bütünleşme arayışına cevap verdiğini gösterir. Bu evrensellik, müziğin ve sözün birleştiği bu kadim formun, insanlığın ortak dilini ve iyileştirici gücünü taşıdığının bir kanıtıdır.