Bu söz, hapisnanenin tüm yapay toplumsal statülerin ve maskelerin düştüğü, insanın en çıplak ve gerçek haliyle baş başa kaldığı bir yer olduğunu belirtiyor. Dış dünyadaki gösteriş ve roller orada anlamsızlaşır; geriye sadece insanın kendi özü ve vicdanı kalır.