Albert Schweitzer'a atfedilen bu sıcak ve estetik alıntı, insan ruhunu dünyanın acımasızlığından koruyan iki evrensel şifa kaynağını övüyor. Hayat, çoğu zaman karmaşık, yorucu ve acımasız bir sefalet sunar. Bu dayanılmaz gerçeklikten kaçıp nefes alabilmek için insanın sanata ve saf sevgiye ihtiyacı vardır. Müzik, ruhun acılarını sağaltan, kelimelerin bittiği yerde konuşan soyut bir sığınaktır. Kediler ise bağımsızlıkları, estetik zarafetleri ve yargılamayan sevgileriyle insana doğanın o kaotik ama huzur verici sadeliğini hatırlatır. Bu söz, yaşamın yükünü hafifleten en büyük mucizelerin aslında çok yanımızda duran sade güzellikler olduğunu naif bir şekilde dile getiriyor.