Modern dünyanın hızı, hırsı ve çatışmaları içinde kaybolan insanlara, hayattaki "gerçek önceliklerin" ne olduğunu hatırlatan son derece naif, sıcak ve şefkatli bir vasiyettir (veya yaşam tavsiyesidir). Kariyer, para veya ideolojik kavgalar geçicidir; geriye dönüp bakıldığında insanı hayata bağlayan tek şey sevdiği insanlarla geçirdiği anlardır. Yazar; öfkeyi, kibri ve ertelemeyi bir kenara bırakıp; aileye, dostlara ve tanımadığımız diğer insanlara bile "şefkat" göstermenin, o kısa ve kırılgan hayatı anlamlı kılacak (ve tadını çıkaracak) yegâne yol olduğunu öğütleyen, babacan bir rehberlik sunar.