Bu sarsıcı tespit, zamanın ve hafızanın insan bilincinde yarattığı varoluşsal çelişkiyi ve kafa karışıklığını gözler önüne sermektedir. Gelecekte ne olacağını önceden sezebilmek ya da bilmek, insanı geçmişin rehberliğinden mahrum bıraktığında büyük bir kriz ve yön kaybı doğurur. İnsanın kararlarını anlamlı kılan ve ona bir kimlik kazandıran yegane unsur, geçmişte biriktirdiği anıları, hataları ve tecrübeleridir. Geçmişi bilmeden sadece bir sonraki adımı sezmek, kökleri olmayan bir ağacın rüzgarda savrulması gibi bireyi varoluşsal bir boşluğa sürükler. Bu düşünce, hafızanın ve geçmiş bilincinin insanı insan kılan en temel yapı taşı olduğunu hatırlatır.