Toplumun normları (sürü psikolojisi) ile bireysel ahlak (veya liyakat) arasındaki o korkunç paradoksu anlatan çok acı bir sosyolojik tespittir. Bir sistemde rüşvet, torpil, dedikodu veya yalan söylemek "normal" (herkesin yaptığı yanlış) hale gelmişse; o sistemin içine giren dürüst bir insan, işini düzgün (doğru) yapmaya kalktığında, sistemin çarkını bozduğu için bir anda göze batar, dışlanır ve sistem tarafından "yanlış (sorunlu) kişi" ilan edilir. Yazar, çürümüş bir toplumda dürüst olmanın ne kadar yalnızlaştırıcı ve lanetli bir yük olduğunu isyankâr bir mizahla yüzümüze vurur.