Bu bilgece sarsıcı aforizma, sevginin teorik bir bilgi veya nesiller arası aktarılan bir ders olmadığını, her bireyin ve her neslin sevgiyi kendi özgün deneyimleriyle, acılarıyla ve sevinçleriyle yeniden keşfetmek zorunda olduğunu anlatır. Sevgi, öğretilebilen bir şey değil, bizzat yaşanarak öğrenilen varoluşsal bir sanattır.