Bu söz, insanın varoluşsal hüznünü ve melankolisini teolojik bir atıfla açıklar. İnsanlığın cennetten yeryüzüne gönderiliş hikayesine (ilk günaha) değinerek, içimizde taşıdığımız o açıklanamayan hüzün hissinin, kaybettiğimiz o saf ve kutsal yuvaya duyulan şiirsel bir özlem ve sürgünlük duygusu olduğunu savunur.