Bu söz, varoluşçu felsefenin en karanlık koridorlarında yankılanan sarsıcı bir gerçeği, ilahi olanın her yerdeliği kavramı üzerinden sorgular. Geleneksel inançta Tanrı'ya atfedilen her yerde bulunma gücü, bu aforizmada insan deneyiminin en kaçınılmaz gerçeği olan acıyla yer değiştirir.

Yazar, metafizik bir sığınak arayan insanın, hayatın her anında aslında yalnızca acının mutlak egemenliğiyle karşılaştığını savunur. Psikolojik açıdan acı, insan bilincini en hızlı uyandıran ve varlığını en keskin hissettiren duygu durumudur. Mutluluk geçici ve koşullara bağlıyken, acı zamansız ve mekânsızdır; her an her yerdedir. Bu yönüyle alıntı, hayatın trajik doğasını ve insanın evrensel ıstırabını, teolojik bir kavramı tersyüz ederek yüzümüze vuran sarsıcı bir felsefi derinliğe sahiptir.