İnsan, acısıyla tek başına kalmayı ve kaçma isteğinin üstesinden nasıl geleceğini öğrendiğinde, öğrenecek çok az şey kalmıştır. Bu sarsıcı varoluşsal tespit, insanın olgunlaşma ve kendini gerçekleştirme yolculuğundaki en kritik eşiğin kendi acısıyla yüzleşebilme becerisi olduğunu savunur. Çoğu insan acıdan kaçmak, onu geçici zevklerle uyuşturmak veya başkalarının tesellisinde kaybolmak ister. Ancak gerçek güç ve bilgelik, ıstırabın o soğuk odasında tek başına kalabilmek, kaçma dürtüsünün üstesinden gelerek o acıyı kabullenip olgunlaşabilmektir. Kendi içsel fırtınalarını yönetmeyi öğrenen bir insan için hayatta korkulacak veya kaçılacak çok az şey kalmıştır. Acının insanı dönüştüren o asil gücünü vurgular.