Rainer Maria Rilke'ye (veya varoluşçu bir felsefeye) ait olan bu son derece şiirsel ve organik aforizma, ölümün dışarıdan gelen bir düşman değil, yaşamın ayrılmaz bir parçası olduğunu anlatır. İnsanlar ölümü genellikle kazalarla, hastalıklarla veya dışarıdan gelen "kötü bir son" olarak algılarlar. Oysa nasıl ki bir meyve daha dalındayken kendi çekirdeğini (kendi sonunu ve yeni başlangıcını) içinde barındırıyorsa; insan da doğduğu andan itibaren kendi ölümünü hücrelerinde taşıyarak büyür. Yaşamak, aslında o çekirdeğin yavaş yavaş olgunlaşmasından (ölüme yürümekten) başka bir şey değildir.