(Türk halk müziğinin, aleviliğin ve Neşet Ertaş / Muharrem Ertaş geleneğinin o muazzam, iç yakan vicdan sorgulamasıdır). Sivas Madımak katliamıyla da çokça özdeşleşen bu iki kelimelik aforizma; insan denilen yaratığın, kendi türünden birine, hiçbir suçu olmayan masum bir bedene ateşi (yakar mı) nasıl reva görebildiğini, bu vahşetin insan kalbiyle, vicdanıyla nasıl yan yana gelebileceğini soran çaresiz, isyankar ve kanayan bir "insanlık özeleştirisidir." Sorunun cevabı "evet" olduğu için, aslında insanlığın iflasıdır.