Bu söz, insan bilincinin ve düşünce dünyasının, içinde bulunulan maddi ve sosyal koşullar tarafından nasıl şekillendirildiğini çarpıcı bir biçimde ortaya koyar. Felsefi açıdan varlığın bilinci belirlediği ilkesine dayanan bu yaklaşım, insanın ahlaki, estetik ve entelektüel algısının yaşadığı mekandan ve sahip olduğu imkanlardan bağımsız olamayacağını savunur.

Sarayın sunduğu konfor ve güvenlik, insan zihnini soyut ve korunaklı bir gerçekliğe taşırken; kulübenin zorlu yaşam mücadelesi, düşünceleri hayatta kalma ve somut ihtiyaçlar eksenine odaklar. Psikolojik olarak ise fiziksel çevre, bireyin empati sınırlarını ve kaygı düzeylerini belirler. İnsanın dünyayı anlamlandırma biçimi, bastığı toprağın ve başını soktuğu çatının sınırlarıyla doğrudan ilişkilidir; bu yüzden mekân sadece bir barınak değil, zihni inşa eden sessiz bir mimardır.