(Psikolojinin, psikanalizin ve arabesk/melankolik edebiyatın o en karanlık, en paradoksal sorusudur). Normalde insan acıdan kaçıp mutluluğa yönelmeye programlıdır; ancak gerçek hayatta çoğu insan, o toksik ilişkiyi bırakamaz, geçmiş travmasını sürekli anlatır ve (acılarına bağımlıdır) bir türlü iyileşmek istemez. Çünkü o "acı", o insanın kimliği olmuştur, insanlardan ilgi (veya acıma) görmesinin tek aracıdır. Eğer o acıyı bırakırsa, içindeki o devasa "hiçlik" ve "ben kimim?" boşluğuyla yüzleşeceği için, insanlar iyileşmekten (mutlu olmaktan) deli gibi korkar ve kendi yaralarına aşık olurlar. Acı, en tatlı zehirdir.