İnsanın varoluşsal, sosyal ve psikolojik cehennemini özetleyen derin bir aforizmadır. İnsan, "ölümden" korkar çünkü o mutlak bir sondur ve bilinmezdir (varoluşsal korku). "Diğer insanlardan" korkar çünkü ihanete uğramaktan, yargılanmaktan veya zarar görmekten çekinir (sosyal anksiyete). Ancak en sinsi ve en yenilmez korkusu "kendi zihni"dir; çünkü geceleri başını yastığa koyduğunda kendi içindeki şeytanlardan, pişmanlıklardan, travmalardan ve kontrol edemediği karanlık düşüncelerden kaçabileceği hiçbir yer yoktur. Söz, insanın en büyük düşmanının aslında kendi kafasının içi olduğunu sarsıcı bir dille yüzümüze vurur.