Bu söz, yaşamın getirdiği varoluşsal anlamsızlık, hüzün ve sıkıntılar karşısında radikal bir eyleme (intihar) kalkışmak yerine; hayatın zorluklarını hafifletmek, anı paylaşmak veya geçici bir teselli bulmak için yaşama tutunma çabasını ironik bir dille anlatır.