Bu söz, Türk kimliği ile İslam arasındaki ilişkinin özgün bir sentezini ve tarihsel uyumunu vurgular. Yazar, din ve milliyet arasında bir çatışma olduğu fikrini reddederek, bunun sonradan uydurulmuş bir yanılgı olduğunu ileri sürer. Felsefi açıdan, bu ifade, kimlik oluşumunda kültürel ve dini unsurların nasıl iç içe geçtiğini gösterir. İslam'ın Türk milletine ahlaki değerler, adalet anlayışı ve manevi bir derinlik kattığını belirtirken, Türklerin de İslam'a güçlü devlet geleneği, teşkilatçılık yeteneği ve siyasi bir yapı sunarak onu koruyup yaydığını ifade eder. Böylece, iki unsurun birbirini tamamlayarak ortak bir medeniyet inşa ettiğini ve bu ilişkinin karşılıklı bir alışverişe dayandığını ortaya koyar.