Türk toplumunun (veya genelde Doğu toplumlarının) pratik ve aceleci sosyolojisini eleştiren, entelektüel bir özeleştiridir. Felsefe; uzun uzun düşünmeyi, şüphe etmeyi, soyut kavramlar üzerinde tartışmayı ve tahammülü gerektirir. Oysa yazar, milletin pratik (göçebe veya hayatta kalma) reflekslerine sahip olduğunu; olayları derinlemesine analiz etmek ("neden/nasıl" diye sormak) yerine anında duygusal tepki verip veya kestirmeden sonuca gitmeye (sloganlarla düşünmeye) meyilli olduğunu savunur. Toplumun sistematik düşünceye (felsefeye) değil, pratik çözümlere veya efsanelere yatkın olduğunu anlatan hüzünlü bir tespittir.