Tasavvufun ve içsel disiplinin (nefis terbiyesinin) en temel özetidir. İnsan, kendi içinden gelen anlık heveslerin, açgözlülüğün, öfkenin ve bedensel arzuların (isteklerin) peşinden körü körüne giderse onların kölesi olur. Gerçek özgürlük; bu vahşi arzuları iradeyle bağlayıp (tutsak alıp), sadece adaletin, merhametin ve doğruyu söyleyen o iç sesin (vicdanın) emrine girmek, sadece ona boyun eğmek (vicdana tutsak olmak) demektir. Nefse köle olan alçalır, vicdana esir olan yücelir.